Mijn gedichten

25. jun, 2019

Gemis zal altijd blijven,
je neemt het mee in je leven.
De dood van een dierbare is ingrijpend,
dat kun je niet zomaar een plekje geven.
Het is niet zomaar uit te wissen
en achter je laten hoeft ook niet,
uiteindelijk leer je er mee omgaan,
maar er blijft altijd een stukje verdriet.

De lege plek zal er altijd zijn,
die is door niemand te vervangen.
Een verlies volledig verwerken
moet je niet van jezelf verlangen.
Neem de tijd om te rouwen
al duurt het de rest van je leven
er is geen methode of tijdsbestek,
al zijn er boeken vol geschreven.

Rouw en gemis zullen nooit verdwijnen
het is er soms meer soms minder dat wel,
laat vooral je emoties maar gaan,
ga er niet aan voorbij ,niet te snel.

Gemis dat nooit over zal gaan,
het klinkt niet echt als een feest,
maar toch heeft het ook iets moois,
het laat zien hoe belangrijk diegene voor jou is geweest!

Nadat mijn moeder was overleden merkte ik dat mensen soms "verwachten" dat je het na een bepaalde tijd wel "verwerkt" hebt. Mensen vragen soms of je het al "een plekje hebt gegeven". Ik vind dat altijd moeilijke vragen, mijn mening is dat je zoiets geen plekje kunt geven of volledig kunt verwerken, je leert ermee omgaan en maakt het een onderdeel van je leven dat er ook mag zijn!

Esther Terlouw
25. jun, 2019

Ik baal als ik faal,
haal nooit mijn ideaal,
gevoelens waar ik in verdwaal,
bang dat ik de prijs betaal,
of de eindstreep weer niet haal.

Zoveel waar ik van baal,
maar wat is eigenlijk ideaal
en is het erg als ik eens faal
of een keer verdwaal?

Ik blijf er maar over malen,
dat gevoel van falen,
kan iemand me uit dit doolhof halen?
Want ik blijf erin verdwalen!

Dit gedicht schreef ik tijdens een postnatale depressie, ik zat in een doolhof van emoties en voelde me falen als moeder.

Esther Terlouw
25. jun, 2019

Zo vaak laat ik onzekerheid overheersen,
zo vaak is het mij de baas,
dan denk ik dat ik weer heb gefaald
en voel ik mij een dwaas.
Ik twijfel aan mijn eigen kunnen
of aan keuzes die ik maken moet,
altijd weer die onrust,
nooit voelt het eens goed.

Wat zullen anderen van me denken,
hoe kijken ze tegen me aan?
Wat zullen ze over me zeggen?
Zien ze me überhaupt wel staan?

Mijn emoties kan ik niet bedwingen,
gedachten gaan met me aan de haal,
uren kan ik piekeren,
een doolhof waar ik in verdwaal.

Ik maak het mezelf zo moeilijk,
de lat ligt altijd zo hoog
en als ik die dan niet haal,
hou ik het weer niet droog.
Weer een gevoel van falen,
nooit eens tevreden zijn,
altijd maar blijven twijfelen
ook al vind ik het niet fijn.


Dit gedicht schreef ik tijdens een postnatale depressie, ik dacht heel negatief over mezelf.

Esther Terlouw
25. jun, 2019

De wolken zijn niet roze zoals ik had gehoopt.
Eerder grijs en soms zelfs zwart, jammer dat het zo anders loopt.
Ik had zo graag willen genieten van een mooie babytijd,
maar heel vaak lukt me dat niet, tot mijn grote spijt.
Al bij het opstaan ben ik moe, heb ik onrust en zie ik op,
tegen de dag die komen gaat en is het onweer in mijn kop.

Donkere grijze wolken in een tijd die zonnig moet zijn,
waarom is dit toch zo moeilijk, waarom doet het zoveel pijn?
Wat had ik graag op een roze wolk geleefd, maar realistisch is dat niet
als ze dan maar weer wit kunnen worden, misschien dat ik dan weer geniet...
Dus daar leef ik dan maar naar toe, starend naar de lucht,
tot de grijze wolken verdwijnen slaak ik nog maar een zucht.

Dit gedicht schreef ik tijdens een postnatale depressie.

Esther Terlouw
25. jun, 2019

Zwart kan het zijn in mijn hart
Zwart kan het zijn in mijn hoofd
Terugdenken aan jou maakt me verward
Het liep zo anders dan gehoopt

Verdriet kan me soms opeens verscheuren
Groot gemis, intense pijn
Waarom moest het zo gebeuren?
Waarom kon het niet anders zijn?


Esther Terlouw